Na een abortus Onderzoek naar PAS
Onderzoek naar PAS
Er zijn zoveel studies die het zgn. Post Abortus Syndroom ontkennen. Hoe zit dat?
Juist, maar de meeste zijn ongeldig om twee redenen:
(1) Timing: De meeste studies hebben de gevoelens van de vrouw na slechts enkele weken of maanden na de abortus onderzocht, wanneer ze zich nog steeds opgelucht voelt, omdat haar probleem is opgelost. Omdat de symptomen van PAS vaak slechts na 5 jaar of langer opduiken, zijn deze studies ongeldig.
(2) Oppervlakkigheid: De verdringing en ontkenning duwen PAS ver weg in het onderbewuste. Als een studie met een vragenlijst of een eenmalig interview gebeurt, zal de vrouw problemen automatisch ontkennen. Deze studies zijn ongeldig. Enkel door doorgedreven psychologische testen en gesprekken kan ze een aantal symptomen erkennen en verbinden met de abortus die ze zo wanhopig wil vergeten.
Je bedoelt dat de meeste studies PAS niet vinden?
De meeste onderzoeken merken weinig emotionele problemen, enkel een gevoel van opluchting. Maar wat vrouwen in hun diepste voelen over abortus is heel verschillend van wat ze in vragenlijsten antwoorden. Een Canadese studie ondervroeg een groep vrouwen die voorheen een vragenlijst hadden ingevuld, waarin ze ontkenden enig probleem met een abortus te hebben gehad. De helft van de groep was willekeurig geselecteerd voor een diepgaande psychotherapie. Wat daaruit kwam stond in scherp contrast met de resultaten van de vragenlijst, zelfs wanneer een vrouw heel rationeel voor abortus als onvermijdelijke oplossing had gekozen. Er werd aangetoond dat een bewuste, rationele beslissing voor een abortus kan samengaan met een diepe afwijzing ervan op het diepste niveau. Ondanks oppervlakkige schijn, laat abortus diepe gevoelens van intense pijn, verlies en een zekere identificatie met de foetus achter.
I. Kent et al., "Emotional Sequelae of Elective Abortion," British College of Med. Jour., vol. 20, no. 4, April 1978 I. Kent, "Abortion Has Profound Impact," Family Practice News, June 1980, p. 80
Ja, daaronder twee meta-analyses (dat zijn wetenschappelijk de sterkste studies): James Rogers, die aandachtig meer dan 400 studies analyseerde, stelde een algemene arme methodologie vast en een slecht studiedesign. Hij besloot dat de vraag naar psychologische schade na abortus zeker niet afgesloten is.
J. Rogers et al., "Validity of Existing Controlled Studies Examining the Psychological Sequelae of Abortion," Perspectives on Science and Christian Faith, vol. 39, no. 1, Mar. 1987, pp. 20-29 49
Een andere studie besloot dat de bestaande methodologie voor onderzoek is vervalst en dat vrouwen die een abortus ondergaan meer negatieve gevolgen dragen, dan degenen die hun kind houden.
E. Posavac et al., "Some Problems . . . Psychological Effects of Abortion," Psychology & Health, 5, 13-23
Ken je specifieke studies?
Zeer goede studies die grondig PAS uitleggen en beschrijven zijn de volgende.
A. Speckhard & V. Rue, Post. Ab. Syndrome: An Emerging Public Health Concern, J. of Soc. Issues, vol. 48, no. 3, 1992
E.J. Angelo, Psych. Sequelae of Abortion, Linacre Quart. vol. 59:2, May 1992
P. Ney et al., Mental Health & Abortion, Psychiat. Jour., U. of Ottawa, vol. 14, no. 4, 1989 and L. DeVeber et al., Post Abortion Grief, Psychol. Sequel. of Ab., Humane Med., Vol. 7, no. 3, Aug. '91, p. 203
J. Brende, Post-Trauma Sequelae..Abortion.., Trauma Rec. Pub., 458 Morning Glory Dr., Sparta, GA 31087
V. Rue, Post Abortion Trauma, Life Dynamics, 1994, P.O. Box 185, Lewisville, TX 75067
Je vindt ook degelijke artikels op de volgende website http://www.abortionresearch.us/indexofarticles.html
Jammer genoeg wordt tot nogtoe in ons land geen degelijk onderzoek naar het fenomeen gedaan en wordt het om de reeds aangehaalde redenen meestal ontkend.
Leidt abortus soms tot zelfdoding ?
Zelfdoding is zelden bij zwangere vrouwen en jonge moeders, maar veel frequenter na een abortus. Uiteraard wordt nooit gezegd dat een vrouw gestorven is van een abortus, hoewel er een duidelijk verband bestaat.
Volgens een Finse studie was het aantal zelfdodingen na abortus drie keer zo hoog als bij de algemene bevolking en zes keer zo hoog als na een geboorte. Zelfdoding na een levende geboorte bedroeg 5,9 per 100 000 vrouwen; na een miskraam 18,1; na een abortus 34,7. Vrouwen die aan een postnatale depressie lijden, plegen zelden zelfmoord en de allereerste stress tijdens een zwangerschap gaat over. Algemeen heeft een voldragen zwangerschap een positief effect op de gezondheid van de vrouw.
M. Gissler, Abortion/Suicide Link,Br. Med. J., Dec. 6, 1996
Dan komt dat zelden voor bij zwangere vrouwen?
Verschillende studies tonen dit duidelijk aan. In feite is het eenvoudig: De foetus moet in de baarmoeder beschermd worden. Misschien willen vrouwen gewoon geen ander leven doden als ze zelfmoord plegen.
En hoe zit dat dan na een abortus ?
Het reeds aangehaalde artikel geeft aan dat zelfdoding na een abortus veel vaker voorkomt dan na een bevalling.
M. Gissler, Abortion/Suicide Link,Br. Med. J., Dec. 6, 1996
Hoe zit het met psychologische problemen achteraf?
Sinds een onderzoek in de jaren 1960 is dit niet veranderd. Dr. Sims stelde vast dat in verhouding tot postnatale problemen, post abortus psychosen veel ernstiger zijn, langer aanhouden en vaker terugkeren. Dat zijn veel vaker de "zware" gevallen.
M. Sim, "Abortion and the Psychiatrist," British Med. Jour., vol. 2, 1963, pp. 145-148
Is dat geen typisch christelijk probleem? Hoe zit dat dan in andere culturen?
In Japan, waar abortus al heel lang legaal is, heeft men een speciaal ritueel moeten invoeren, de zgn. Mizuyo Kuyo ter ere van de god Jizo. Deze god werd tot patroon gemaakt van de kinderen die gestorven zijn door abortus of kindermoord. Kleine babybeeldjes worden te zijner ere gekocht en aangekleed. Dan worden in een Boedhistische tempel riten van spijt en verzoening uitgevoerd.
Heeft abortus enig effect op de andere kinderen van de moeder?
In een aantal gevallen werd een « Overleverssyndroom » aangetoond. Kinderen weten over het algemeen dat hun moeder zwanger is. Ze weten over het algemeen ook wanneer ze "ontzwangerd" raakt. Dat kan het Overleverssyndroom veroorzaken, wat vergelijkbaar is met dat van joden die de holocaust overleefd hebben. Het is een irrationeel maar reëel schuldgevoel "waarom ben ik gered en werden zij gedood." Dr. Ney heeft hierover gepubliceerd. Dr. Edward Sheridan van de bekende Georgetown University heeft eveneens een vrees en wantrouwen t.o.v. de moeder vastgesteld. Wanneer een klein kind een broertje of zusje krijgt, heet het dit niet welkom. Wanneer het kind plots verdwijnt, dan kan het kind een verwrongen beeld van zijn eigen macht krijgen, om ‘mensen weg te willen'. Maar wanneer hij weet dat zijn moeder actief heeft meegeholpen om een broertje of zusje te verwijderen, dan begint hij haar te vrezen.
L. Bond, "The Surviving Sibling," Nat'l RTL News, Sept. 25, 1986.
Verschillende publicaties tonen ook aan dat dit nauw verbonden is met kindermishandeling. Een abortus en de aanvaarding van het geweld om de ongeborene te doden, verlagen de psychische weerstand van de oduers om hun kind te mishandelen.
P. Ney, "Relationship Between Abortion & Child Abuse," Canada Jour. Psychiatry, vol. 24, 1979, pp. 610-620