Verdriet om een abortus?

Jaren geleden heb ik een abortus ondergaan. Ik dacht toen dat het de beste oplossing was. Nog steeds heb ik er verdriet om en denk ik dan: had ik mijn kind toch maar laten geboren worden.

Een abortus doe je niet zomaar. Waarschijnlijk zat je toen in een heel moeilijke situatie.

Het is goed om na te gaan hoe je besluit destijds tot stand is gekomen. Heb je die beslissing alleen genomen, of waren er anderen bij betrokken? Was het een verstandelijke beslissing? Had je je gevoel buitengesloten? Stond je onder druk, van je ouders, je omgeving, je vriend? Had je iemand die je kon helpen of niet? Het is belangrijk in te zien wat jouw aandeel was bij die beslissing. De omgeving en de omstandigheden spelen ook een rol en dragen ook een deel van de "schuld".

Het kan ook zijn dat je situatie veranderd is waardoor de beslissing van toen in een ander daglicht is komen te staan. Hoe dan ook: het is goed mogelijk dat je pas na jaren echt problemen van die abortus kunt ondervinden.

En, wat men dikwijls vergeet, abortus betekent ook het verlies van een kind. Een kind dat er nooit zal zijn... En verlies vraagt om rouw. Veel vrouwen hebben nog niet kunnen rouwen om hun gestorven kind.

Probeer er met iemand over te praten uit je eigen omgeving en als dat niet lukt kan je altijd bij iemand van onze hulpverlening terecht.